พิรุณ..ในห้วงพิรุณเช่นนี้  เวลาหาจำแนกได้ชัดเจนไม่  เช้า?บ่าย?  สำคัญอะไรเล่าในเมื่อทอดสายตาออกไปพบเจอเพียงความอึมครึม ภาพอันพร่ามัว และอาจรวมถึงสายนําที่เคลื่อนตัวอย่างเรื่อยเปื่อยบนหลังคากระจก  พายุลูกสุดท้ายแล้วหรือ? ...เป็นเพียงการประโลมตัวเองเท่านั้น  เนื่องด้วยสภาพภายในหาได้เลวร้ายน้อยกว่าภายนอกไม่  ตราบเท่าที่ระดับนํายังมิได้สูงขึ้นมาถึงชั้นบน และคงไม่ถึงในเร็ววันนี้อย่างแน่นอน  

 

"อยู่ไหน..?" 

 

ไม่มีคำตอบอันแน่ชัดจากตรรกะภายในห้วงความคิดที่เคยยึดติดและเชื่อมั่นเสียเต็มประดา  ในเมื่อการถ่ายทอดที่ผ่านๆมา ส่งต่ออะไรบางอย่างมาให้กับความรู้สึก  หลังจากที่ความรู้สึกซึ่งถูกยึดครองโดยความแปรปรวนอีกที ส่งสารต่างๆไปให้การแสดงออกอย่างเป็นสม่ำมิได้ขาด  โดยปราศจากความแน่ใจในผลลัพธ์ ความถูกต้อง น้ำจิตน้ำใจหรือกระทั่งตรรกะ   

 

 "หลงทาง..?" ...อาจเป็นคำที่เหมาะเจาะเมื่อขบคิดแต่เพียงเท่านี้  หากแต่มันเพียงเท่านั้นเองหรือ?

 

คำตอบยังคงหลบซ่อนอย่างไม่มีท่าทียินยอมปรากฏตัว ในทางตรข้ามคำถามกลับถาโถมเข้ามาอีกคำรบ พร้อมด้วยภาพสะท้อนในกระจกของใครคนนั้น ซึ่งรู้จักมักจี่เป็นอย่างดี  เพียงแต่มันไม่มีชาติตระกูลให้ใยดีด้วย  

 

"นี่มันตัวอะไร..?" 

 

สิ่งที่พบเห็นกับการยอมรับไม่สามารถสัมผัสมือกันได้ในจังหวะนี้ 

 

 ตรรกะได้ผิดเพี้ยนไปแล้วหรือ..?

 

Logic is damned blind..!!   เป็นไปได้? ..แต่ไม่ใช่โอกาสนี้แน่ๆ   เนื่องด้วยแม้แต่ในภาพสะท้อนจากกระจกทุกบานในอารามวัด และกระจกสีแบบกอธิคของโบสถ์แคทอลิก ก็มิได้ทำให้ภาพลักษณ์เพี้ยนผิดรูปไปแม้แต่น้อย   เสียงรำพันยังคงกังวานอย่างต่อเนื่อง  แต่หาได้มีเสียงไม่

 

What can i do?    Will i make it through?  I must be true to myself...    เสียงร้องอันแหบพร่า  เพรียกหาซึ่งตัวตน  ในวังวนแห่งห้วงคำนึง..

ด้วยเสียงกีตาร์2ตัวที่สอดประสาน      ..วงร็อกอมตะแห่งแดนอาทิตย์อุทัย ทำให้สภาพการณ์ชัดเจนขึ้นมาไม่น้อย 

 

อาจบางทีภาพในกระจกเป็นเช่นนั้นแต่แรก   ความสับสนต่างหากที่แทรกเข้ามา  ในช่วงเวลาที่เมามายและหลงละเมอและฝังรากลึกในความรู้สึก

 

ประจักษ์ถึงเพียงนี้แล้ว  ..รูปการณ์หาได้ทุเลาลงไม่

 

ความเกียจคร้านและความจับจดยังคงเป็นนายใหญ่ที่ยากแก่การต่อกร  โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตัวตนอันขาดความชัดเจน

 

 

สหายที่มีข้างกายยังพอหลงเหลืออยู่บ้าง  ทว่า"สหายเก่า"ไม่ทราบยังสามารถกล่าวคำ"สหาย"ได้อีกหรือไม่

ใครบางคนกล่าวไว้  "relationship มันเป็น mutual นะ"

 

เพียงไม่ทราบสมควรกล่าวโทษความสับสน หรือตัวตนอันแท้จริง

 

 

อัน"โฉมสะคราญผู้รู้ใจ"  คำหลังมิอาจกล่าวรวมได้   อย่าว่าแต่"โฉมสะคราญ" อันคำ"ผู้รู้ใจ" ในยามนี้นัยว่าพลิกแผ่นดิ้นค้น ยังไม่พบแม้สักครึ่งคน

 

อัน"ปฐมสหาย"ไม่ทราบสมควรกล่าวถึงว่ากระไร   เนื่องด้วยกาลเวลาที่ได้หายไปไม่ว่าจะด้วยเหตุผลกลใด

 

ทุนนิยมได้สร้าง"ทุติยภูมิ"มาเป็นคนกลางระหว่างเรา กุมมือเราสองไว้แนบแน่น อย่างไม่มีทีท่าว่าจะหลุดได้สะดวกดายนัก

 

พึงสังวรณ์ไว้ว่า "ทุติยภูมิ"มีนายเหนืออยู่2คน 

คนหนึ่งคือ ทุนนิยมอันเป็นมารดา

อีกคนกลับเป็นองค์พระพุทธรูปอันมากบารมี แห่ง อีสานเหนือ

 

ข้อผูกมัดที่ทำไว้กับนายเหนือคนหลังในการส่งคนกลางมากุมมือเราไว้  ...เพื่อให้เราอย่างน้อยสามารถพบหน้ากันได้ หลังจากที่เวลาของเราได้หายไป   ยังมิได้ถูกชำระ

ยังสามารถสบถอันใดได้เล่า

 

 

ไม่มีกิริยาอันไหลลื่นในท่าทีที่ปรากฏ  เนื่องด้วยความขุ่นมัวภายใน และภาพสะท้อนภาพเดิมที่สะท้อนจากดวงตาของผู้ที่พบเจอในแต่ละวันหนึ่งๆ

 

ความแน่ใจที่แปรสภาพมาจากมายาอันหลอกลวง เริ่มคลืบคลานเข้าในจิตสำนึก  อย่างแยกกันไม่ออก

 

สติส่วนหนึ่งยังลุกขึ้นมาต่อต้าน   ดำเนินการท้าทายอีกคำรบ หลังจากความพ่ายแพ้อันพบเจออยู่เป็นนิตย์  และนำความเสียหายมาให้อย่างร้ายกาจ

 

สุดท้ายนำมาซึ่งความเกรี้ยวกราดและการตอกย้ำ  ...เพียงเท่านั้นเอง

 

อันความสนุกสนานเริงร่า กูกใช้เป็นเครื่องมือเสียหมด ในกระบวนการต่อต้านนั้น และหมดเปลืองไปกับการโดนถากถางอีกส่วนหนึ่ง

 

 

คำ"มืดมน" อาจเกินความเป็นจริงไป   ที่ถูกต้องสมควรเป็นภาพที่ปรากฏตรงหน้า

 

 

พิรุณ..อันบ้าคลั่ง ที่บดบังทัศนียภาพ  กระทั่งไม่มีสิ่งใดชัดเจนอีกต่อไป..

 

                                                                              

 

 

 

 

ข้อเขียนเชิงเห็นแก่ตัว

 

เพื่อรอยยิ้มเพียงวูบเดียว

 

 

 

 

 

 

---

 

คอมเม้นด้วนนะเว้ยเฮ้ยยย..!!